อนิจจาวาสนาของเอง
ที่พลาดซ้ำแล้วซ้ำอีก
เบื่อๆ ที่ต้องเป็นอย่างนี้
จะนึกถึงทำไมนักอดีตที่บ้าบอ
อะไรไม่ดีก็ออกห่างไปแล้วนี่นา
บอกกับตัวเองเสมอว่า
ดีแล้วที่ยืนได้
ดีแล้วที่ไม่มีใครมากวนใจ
ดีแล้วที่อยู่ๆก็มีคนมาให้รู้จัก
เกิดมาครบสามสิบสอง
อยู่อย่างโสดๆ ก็ดีเหมือนกัน
อยากทำไรก็ทำ อยากกินไรก็กิน
อยากจะต๊องแค่ไหนก็ไม่มีใครว่า
เป็นอย่างนี้ก็นานหลายปีแล้ว
ไม่เห็นจะอิจฉาเลย ไม่รู้สึกอะไรเลย
ที่เห็นใครเดินด้วยกัน
ชีวิตนี้จะโสด จะขอเหี่ยวไปตามกาลเวลา